MUI (cz. 4.) ------------ MAGICZNA AMIGA Po miesiâcu odpoczynku kolejna porcja informacji na temat moûliwoôci konfigurowania MUI. Dzisiaj poznamy zawartoôê pozostaîych menu programu konfiguracyjengo i w ten sposób zakoïczymy gîówny opis moûliwoôci konfiguracji MUI. Jarosîaw Horodecki Pierwsze menu programu konfiguracyjnego MUI nosi nazwë STRINGS. Znajdujâ sië w nim wszelkie opcje, zwiâzane z polami tekstowymi, z których moûna korzystaê w aplikacjach uûywajâcych bibliotek MUI. Podobnie jak poprzednio omówione menu, tak i w okienku z tymi opcjami znajduje sië kilka wydzielonych pól, choê w tym wypadku umieszczono w nich wîaôciwie tego samego rodzaju opcje. Pierwsza czëôê okienka to tylko jeden duûy gadûet, nazwany STRING FRAME, za pomocâ którego wybiera sië rodzaj ramki, z jakiej korzystaê bëdâ pola tekstowe. Warto przypomnieê, ûe dodatkowe menu, przez które wybiera sië rodzaj ramki oraz ustawia odlegîoôci, jakie majâ byê zachowane miëdzy ramkâ, a innymi obiektami, opisaliômy juû w drugiej czëôci naszego cyklu. Druga czëôê tego okienka, nazwana SPECIAL POPUP BUTTONS, to trzy gadûety, za pomocâ których moûna okreôliê, jak majâ wyglâdaê gadûety umieszczane przy niektórych listach bâdú polach tekstowych. Sâ to kolejno: gadûet standardowy, sîuûâcy na przykîad do otwierania dîuûszej listy opcji, gadûet umieszczany przy requesterach plikowych, a oznaczajâcy plik, oraz gadûet oznaczajâcy katalog. Oczywiôcie wyglâd kaûdego z tych gadûetów okreôlany jest za pomocâ omówionego juû w poprzednim odcinku osobno otwieranego okienka, w którym mamy do wyboru kilka moûliwoôci okreôlenia nowego wyglâdu jednego ze wspomnianych gadûetów. Ostatnie juû dwie czëôci tego okienka to definicja kolorów, jakie przypisane bëdâ polom tekstowym w zaleûnoôci od ich aktualnego stanu. Okreôliê wiëc moûna kolor tîa (BACKGROUND) oraz tekstu (TEXT) osobno dla pól w danym momencie nieaktywnych (INACTIVE STRING COLORS) oraz osobno dla aktywnych (ACTIVE STRING COLORS). Oczywiôcie jak zwykle korzysta sië w tym celu ze standardowych okienek, z którymi juû wczeôniej mieliômy okazjë sië zapoznaê. Kolejne okienko programu konfiguracyjnego jest doôê zîoûone. Zawiera wiele róûnego rodzaju opcji. Îâczy je jedna wspólna cecha: wszystkie w mniejszym lub wiëkszym stopniu zwiâzane sâ z bezpoôredniâ obsîugâ aplikacji korzystajâcych z MUI. Ustawia sië tutaj tzw. shortcuts, czyli kombinacje klawiszy dajâce moûliwoôê szybkiego skorzystania z wybranych opcji, bez potrzeby posîugiwania sië myszâ. Znajduje sië tutaj takûe kilka innych opcji. Zajmijmy sië jednak szczegóîami. Pierwsza wydzielona czeôê tego okienka dotyczy przenoszenia róûnego rodzaju obiektów, zwîaszcza tekstowych, miëdzy róûnymi listami, bâdú teû w ramach jednej listy. Dziaîanie tych opcji moûna îatwo sprawdzaê, korzystajâc z programu demonstracyjnego o nazwie DragnDrop. Omawiana czëôê okienka nazywa sië oczywiôcie wîaônie DRAG & DROP. Pierwsze trzy opcje tej czëôci menu odpowiedzialne sâ za sposób obsîugi przenoszenia obiektów za pomocâ myszy oraz klawiatury. Moûna tutaj wykorzystaê takûe ôrodkowy klawisz myszy trójklawiszowej. Kolejna opcja z tej czëôci to gadûet, który umoûliwia zdefiniowanie wyglâdu ramki (FRAME), jakâ przenoszony obiekt bëdzie otoczony podczas wykonywania tej czynnoôci. Oczywiôcie wykorzystany jest tutaj standardowy mechanizm wyboru wyglâdu ramki, który juû dobrze znamy. Ostatnia juû opcja tej czëôci omawianego okienka to okreôlenie wyglâdu obiektu tekstowego podczas jego przenoszenia (LOOK). Sâ tutaj cztery moûliwoôci. Pierwsza z nich to niewykonywanie ûadnych zmian w wyglâdzie przenoszonego îaïcucha znaków -- podczas przenoszenia wyglâda on tak, jak byîby umieszczony w liôcie (ALWAYS SOLID). Moûna teû na staîe "wygasiê" tekst tak, aby podczas przenoszenia byî przezroczysty (ALWAYS GHOSTED). Pozostaîe dwie moûliwoôci to po prostu kombinacje dwóch poprzednich opcji. Pierwsza powoduje, ûe napis jest zachowany, gdy znajduje sië nad okienkiem úródîowym, a "wygaszany" nad docelowym (GHOSTED ON BOX), natomiast druga stanowi jej odwrotnoôê (GHOSTED OUTSIDE BOX). Ustawienie to nie ma ûadnego wpîywu na sposób dziaîania przenoszenia, moûe jedynie byê pewnym udogodnieniem dla uûytkownika. Kolejna czëôê okienka, nazwana BALANCING GROUPS, to tylko jedna opcja. Sîuûy ona do okreôlenia wyglâdu grup obiektów podczas zmiany ich wielkoôci. Dotyczy to jednak tylko powiâzanych obiektów, które moûna skalowaê ustalajâc proporcje (tzw. balancing objects). Skorzystaê moûna z dwóch róûnych ustawieï. Pierwsze to wyôwietlanie nie zmienianych obiektów podczas ich skalowania (SHOW OBJECTS), drugie natomiast powoduje zastâpienie ich prostymi "drucianymi" ramkami, zbudowanymi z jednopunktowych odcinków (SHOW FRAMES). Ostatnia czëôê omawianego okienka, nazwana KEYBOARD CONTROL, to najwiëksze nagromadzenie opcji. Wszystkie jednak majâ bardzo podobne znaczenie: definicja klawiszy, za pomocâ których moûna îatwo korzystaê z niektórych funkcji MUI bez potrzeby uûywania myszy. Niekiedy znacznie to uîatwia pracë. Przyjrzymy sië oczywiôcie poszczególnym skrótom nieco dokîadniej. Oprócz pól tekstowych, w których definiowane sâ wybrane kombinacje klawiszy, jest teû jedna dodatkowa opcja -- definicja koloru obiektu aktywnego w danym momencie (COLOR OF ACTIVE OBJECT). Aby zobaczyê, jak wyglâda takie podôwietlenie, wystarczy nacisnâê klawisz [Tab], który w standardowej konfiguracji sîuûy do przechodzenia pomiëdzy poszczególnymi gadûetami w aktywnym okienku. Wróêmy jednak do definicji klawiatury. Kolejne opcje to: uaktywnienie lub wciôniëcie danego gadûetu (PRESS), przeîâczenie gadûetów (TOGGLE), przejôcie kursorem do góry (UP) oraz do doîu (DOWN), przesuniëcie zawartoôci danego okna o jednâ stronë w górë (PAGE UP) lub w dóî (PAGE DOWN), przejôcie na poczâtek zawartoôci okna (TOP) oraz na jej koniec (BOTTOM), przejôcie kursorem w lewo (LEFT) lub w prawo (RIGHT), przejôcie w polu tekstowym o jedno sîowo w prawo (WORD LEFT) lub w lewo (WORD RIGHT), przejôcie na poczâtek linii (LINE START) lub na jej koniec (LINE END), przejôcie do nastëpnego gadûetu (NEXT GADGET) lub do poprzedniego (PREV. GADGET), wyîâczenie podôwietlenia gadûetu (GADGET OFF), zamkniëcie okna (CLOSE WINDOW), przejôcie do nastëpnego okna (NEXT WINDOW) lub poprzedniego (PREV. WINDOW), wyôwietlenie pomocy (HELP) oraz uaktywnienie wskazanej opcji (POPUP). To oczywiôcie jedynie lista skrótów, które mogâ byê zdefiniowane. Trzeba jednak równieû umieê wpisaê odpowiednie klawisze. Niestety, w programie nie ma automatu, który sam zinterpretuje wybranâ przez uûytkownika kombinacjë. Wszystko trzeba wpisaê samodzielnie za pomocâ odpowiednich sîów. Nie jest to jednak zbyt trudne. Wystarczy znaê peîne nazwy poszczególnych klawiszy specjalnych, z których korzysta amigowski system. Jeûeli wiëc bëdziemy chcieli wpisaê kombinacjë klawiszy [Shift] oraz [strzaîka w górë], wystarczy wpisaê: "shift up", co komputer odpowiednio zrozumie. Dla klawisza [Ctrl] i tej samej strzaîki bëdzie to "control up". Podobnie definiuje sië pozostaîe klawisze. Dodatkowa moûliwoôê to wîâczenie lub wyîâczenie powtarzania dziaîania wciôniëtej raz kombinacji. Powtarzanie wîâcza sië przez dodanie przed definicjâ kombinacji sîowa kluczowego "-repeat". I to juû wszystko, co znajdziemy w tym chyba najbardziej rozbudowanym okienku programu konfiguracyjnego. Przejdúmy wiëc do nastëpnej sekcji, nazwanej SPECIAL, a zawierajâcej cztery czëôci, w których zawarto opcje nie sklasyfikowane w ûadnych innych menu. Pierwsza czëôê to TEXT FIELDS, czyli pola tekstowe. Zdefiniowaê moûna, jak sië nietrudno domyôliê, ramkë okrâûajâcâ te pola (FRAME), oraz tîo, na jakim teksty bëdâ sië pojawiaê (BACKGROUND). Dla zilustrowania czynionych zmian pod oboma wspomnianymi gadûetami umieszczono przykîadowe pole tekstowe, na które po uûyciu opcji TEST naniesione bëdâ odpowiednie zmiany. Druga czëôê, nazwana PROGRESS INDICATOR, to z kolei juû tylko jedna opcja: definicja wyglâdu ramki, otaczajâcej wskaúnik, który oznacza stopieï zaawansowania wykonywania jakiejô bardziej pracochîonnej operacji (na przykîad wyszukiwanie danych w duûej bazie lub kopiowanie plików). Takûe i tutaj pod gadûetem znajdziemy przykîadowy wskaúnik, na którym moûna zobaczyê wynik wprowadzonej zmiany. Kolejna czëôê menu (DEVICE IMAGES) to seria gadûetów, za pomocâ których moûna zdefiniowaê wyglâd ikonek symbolizujâcych róûnego typu urzâdzenia, pojawiajâce sië gîównie w requesterach plikowych. Sâ to kolejno: katalog (DRAWER), twardy dysk (HARDDISK), dyskietka (DISK), pamiëê RAM (RAM), urzâdzenie logiczne lub nazwa noônika (VOLUME), sieê (NETWORK) oraz przypisanie (ASSIGN). Do ustalenia wyglâdu poszczególnych ikonek wykorzystujemy standardowe, omówione juû okienko, zawierajâce zestaw opcji. Ostatnia juû czëôê tego menu, nazwana TAPE IMAGES, to z kolei zestaw gadûetów uûywanych na przykîad przez playery muzyczne. Znaczenie tych gadûetów jest na tyle proste i zrozumiaîe, ûe nie trzeba go chyba nikomu tîumaczyê. Nietrudno sië zresztâ domyôliê ich roli patrzâc na symbole, uûywane powszechnie takûe w popularnym sprzëcie muzycznym. Na koniec zostaîy jeszcze dwa osobne, dodatkowe menu. Pierwsze nazwano LISTTREE. Wszystkie opcje tutaj zawarte sîuûâ do definiowania wyglâdu specjalnych okienek katalogowych, zawierajâcych drzewo katalogowe, w ramach którego moûna wchodziê do podkatalogów i wybieraê z nich potrzebne pliki. Najwiëkszâ czëôê tego okna zajmuje przykîadowe drzewo katalogowe, w którym moûna swobodnie wykonywaê wszystkie standardowe operacje na caîej strukturze przykîadowego systemu plików. Natomiast z prawej strony tej czëôci okna zgrupowane sâ opcje konfiguracyjne. Za ich pomocâ moûna zdefiniowaê wyglâd strzaîek, wykorzystywanych w graficznym przedstawieniu katalogów i podkatalogów. Sâ to strzaîki: skierowana w prawo (RIGHT) -- gdy katalog moûe zostaê otwarty, lub w dóî (DOWN) -- gdy katalog juû jest otwarty. Gdy dodatkowo wykorzystywane sâ linie îâczâce caîâ strukturë, moûe byê zdefiniowany ich kolor (LINES). Moûna teû okreôliê styl stosowany w graficznym przedstawieniu poîâczeï w strukturze plików (STYLE). Do wyboru jest piëê moûliwoôci, z których jedna przygotowana jest na podstawie rozwiâzaï z systemu Windows'95 (WIN95), a druga systemu macowego (MAC). Pozostaîe trzy stanowiâ autorskie rozwiâzania twórców MUI, niezwykle jednak podobne do obu wspomnianych rozwiâzaï. Na koniec moûna równieû okreôliê wielkoôê odstëpów robionych po otwarciu podkatalogu (SPACE). Ostatnie juû menu to zestaw opcji, dziëki którym moûna dowolnie zdefiniowaê efekt wykorzystywany, gdy aplikacja korzystajâca z MUI wykonuje jakâô dîugotrwaîâ czynnoôê. Trudno jest tutaj omawiaê szczegóîowo wszystkie moûliwe ustawienia, których jest równieû doôê duûo. Najlepiej jednak po prostu poeksperymentowaê aû do uzyskania rezultatu, który przypadnie uûytkownikowi do gustu. Na tym zakoïczyliômy omówienie programu konfiguracyjnego MUI. Za miesiâc zapoznamy sië jeszcze z kilkoma najciekawszymi aplikacjami, napisanymi z wykorzystaniem tego pakietu, a takûe zamieôcimy moûliwie peîny spis wszystkich ogólnodostëpnych programów, wykorzystujâcych MUI.