ÿýSENþü

          by ToMmY/ReXXioZ

ù  Otworzyîem nagle czy.  W pokoju
byîo ciemno - czarne zasîony nie
przepuszczaîy ôwiatîa.  Stopniowo
zaczâîem dostrzegaê fosforyzujâce
wskazówki budzika.  Dziesiëê po
szóstej w zimny marcowy poranek.
Obróciîem sië na bok i zamknâîem
oczy zdecydowany pospaê jeszcze dwie
godziny.

ý  Szmer, coô spada na podîogë.
Sîychaê brzëk tîuczonego szkîa.  To
w kuchni.  Wstajë i zaczynam iôê w
tamtâ stronë.  Po kilku krokach
potykam sie o coô leûâcego na
podîodze.  Schylam sië by zobaczyê
co to takiego, wyciâgam rëkë i
dotykam czegoô zimnego.  Strasznie
zimnego, wrëcz lodowatego.  To
lalka.  Lalka, której ktoô wyrwaî
rëce i nogi, której ktoô wydîubaî
oczy, której ktoô zrobiî wielkâ
dziurë w brzuchu.

ü  Kroki.  Gîoône, odbijajâce sië
echem od ôcian korytarza.  Korytarza
wiâdâcego do mojego pokoju.
Zbliûajâ sië...

ù  Spoglâdam za siebie i widzë
czerniejâce wyjôcie na korytarz.
Podbiegam do drzwi i zaglâdam w
ciemnoôê.  Sîyszë tylko dudniâce
kroki.  Sâ coraz bliûej!

ý- Kto tam jest?  ü- z mojego
ôciôniëtego strachem gardîa zamiast
stanowczego pytania wydobywa sië
cichy szept.

ù  Kroki ustajâ.  Tak jakby ktoô
zatrzymaî sië w przejôciu i czekaî
na mnie.  Wytëûam wzrok próbujâc
przeniknâê otaczajâce mnie
ciemnoôci.  Dostrzegam tylko
brudnozielonâ, îuszczâcâ sië tapetë
na ôcianie obok.  Zaciskam rëkë na
lalce.  Doôê marna broï, ale lepsze
to niû nic.

ý  Ruszam powoli w ciemnoôê.  Czujë
pod bosymi stopami przesiâkniëty
wodâ dywanik, który przy kaûdym
kroku wydaje cichy, bulgoczâcy
dzwiëk.  Zatrzymujë sië i wytërzam
sîuch.  Do mych uszu dobiega odgîos
kapiâcej powoli wody i czyiô
ôwiszczâcy oddech.

ü- Kim jesteô? ù- szepczë w ciemnoôê.

ý  Nie ma odpowiedzi.  Stawiam kilka
nastëpnnych, ostroûnych kroków.
Ôwiszczâcy oddech staje sië
wyraúniejszy.  Zaczynam dostregaê
zarysy kogoô stojâcego w przejôciu.

ü  Coô dotyka mego ramienia.  Parzy.
Cofam rëkë.  Robië krok naprzód.
Dostrzegam oczy nieznajomego.  Dwie
maîe, czerwone latarenki jaôniejâce
w ciemnoôci.  Pod nimi bîysk zëbów w
rozciâgniëtych w czymô na ksztaît
uômiechu ustach.  Odwracam sië
i zaczynam biec w kierunku drzwi do
mojego pokoju.  Sîyszë za sobâ
szybkie kroki.  Odwracam sië.  Jest
coraz bliûej!  Dotykam framugi
drzwi.  Uratowany!

ù  Nie!  Drzwi zatrzaskujâ sië przede
mnâ jakby popchane niewidzialnâ
rëkâ.  Korytarz wypeînia ryk triumfu
mojego przeôladowcy.  Szarpië za
klamkë.  Zamkniëte!
Opieram sië plecami o drzwi.
Nieznajomy jest juû blisko.  Patrzë
mu w oczy, które rozbîyskujâ jeszcze
silniejszym blaskiem.  Dostrzegam
bîysk biaîych, ostrych jak brzytwa
zëbów.  Czujë na twarzy cuchnâcy
oddech...

ý  Siadîem na îóûku caîy rozdygotany.
Jeszcze przez chwilë czuîem cuchnâcy
oddech, lecz i on, tak jak koszmar
minâî, rozpîynâî sië w niepamiëci.
Popatrzyîem na zegarek.  Ósma
trzydzieôci.  Wstaîem, ubraîem sië i
ruszyîem do kuchni by coô przekâsiê.
W korytarzu natknâîem sië na lalkë.
Lalkë, której ktoô wyrwaî
rëce i nogi, której ktoô wydîubaî
oczy, której ktoô zrobiî wielkâ
dziurë w brzuchu, którâ ktoô 
spryskaî krwiâ. Krwiâ, która
zaczynaîa wîaônie krzepnâê...